Atosiban 6,75 mg

Het belangrijkste werkingsmechanisme ligt in het vermogen om competitief te binden aan nobitocinenreceptoren op het membraan van gladde spiercellen van de baarmoeder. Nobitocins is een hormoon dat wordt gesynthetiseerd door de hypothalamus en wordt afgegeven door de neurohypofyse. Het speelt een cruciale rol tijdens de bevalling door zich te binden aan nobitocinenreceptoren op het gladde spierweefsel van de baarmoeder, waardoor een reeks signaalroutes wordt geactiveerd en uiteindelijk leidt tot samentrekkingen van de baarmoeder. Het heeft een vergelijkbare structuur als nobitocines en kan zich eerst aan de nobitocinesreceptoren binden, waarbij het de bindingsplaats van de receptor bezet, waardoor de normale binding van nobitocines aan de receptor wordt voorkomen. Deze competitieve combinatie verhindert dat nobitocins zijn functie van het induceren van baarmoedercontracties uitoefenen.

Daardoor wordt de samentrekking van de baarmoeder geremd en wordt het effect van bescherming van de foetus bereikt.
Gerelateerde onderzoeken hebben aangetoond dat bij de behandeling van vroeggeboorte, wanneer zwangere vrouwen regelmatig weeën en andere vroeggeboortesymptomen ervaren, het gehalte aan nobitocines in het lichaam toeneemt. Door competitieve binding aan nobitocinenreceptoren vermindert het effectief de frequentie en spanning van baarmoedercontracties. In klinische onderzoeken wordt bijvoorbeeld bij zwangere vrouwen die tussen de 24 en 33 weken zwangerschap regelmatig samentrekkingen van de baarmoeder ervaren, de frequentie van samentrekkingen van de baarmoeder na gebruik aanzienlijk verminderd, wat waardevolle tijd oplevert voor de verdere ontwikkeling van de foetus in het lichaam van de moeder.

Na binding aan receptoren initieert nobitocins een reeks complexe signaalprocessen in de cel, met als belangrijkste stap de stimulering van de verhoogde productie van inositoltrifosfaat (IP3). Als tweede boodschapper kan IP3 binden aan de IP3-receptor op het endoplasmatisch reticulum, waardoor de afgifte van calciumionen die in het endoplasmatisch reticulum zijn opgeslagen in het cytoplasma wordt bevorderd. Ondertussen kunnen extracellulaire calciumionen de cel ook binnenkomen via spanningsafhankelijke calciumkanalen, wat leidt tot een significante toename van de intracellulaire calciumionenconcentratie.

Calciumionen zijn belangrijke signaalmoleculen die de samentrekking van de baarmoederspier veroorzaken, en een verhoging van hun concentratie activeert myosine lichte keten kinase (MLCK), fosforyleert de lichte keten van myosine en veroorzaakt samentrekking van de gladde spieren van de baarmoeder.

Atoxiban bindt zich op competitieve wijze aan de nobitocinenreceptoren, waardoor het bovengenoemde signaalproces dat door nobitocinen wordt veroorzaakt, wordt voorkomen. Concreet remt het de aanmaak van IP3, waardoor de afgifte van calciumionen uit het endoplasmatisch reticulum wordt verminderd en de opening van spannings{2}}afhankelijke calciumkanalen wordt voorkomen, waardoor de instroom van extracellulaire calciumionen wordt verminderd.

Op deze manier kan de intracellulaire calciumionconcentratie niet stijgen tot een niveau dat voldoende is om samentrekkingen van de baarmoeder te veroorzaken, en blijft de gladde spier van de baarmoeder in een ontspannen toestand. Dierproeven hebben sterk bewijs geleverd voor dit werkingsmechanisme. Na intraveneuze toediening van atosiban aan ratten en cavia's kan de binding aan nobitocinenreceptoren de frequentie en spanning van de baarmoedercontracties verminderen, de contracties van de baarmoeder remmen en geen effect hebben op de cardiovasculaire functie. Dit geeft aan dat het specifiek de calciumsignalering in gladde spiercellen van de baarmoeder kan verstoren zonder de normale functie van andere systemen te beïnvloeden.

Bij geassisteerde voortplantingstechnologie, vooral bij het proces van embryotransfer, speelt het ook een belangrijke rol, en het werkingsmechanisme ervan houdt voornamelijk verband met het verbeteren van de endometriale ontvankelijkheid. Endometriale ontvankelijkheid verwijst naar het vermogen van het endometrium om embryo's te accepteren, en een goede endometriale ontvankelijkheid is een van de sleutelfactoren voor succesvolle embryo-implantatie.
Gecontroleerde ovariële hyperstimulatie is een veelgebruikte methode in de kunstmatige voortplantingstechnologie, maar deze methode kan leiden tot een aanzienlijke verhoging van de oestrogeenspiegels in het lichaam, wat op zijn beurt de lokale productie van meer nobitocinenreceptoren in de baarmoeder induceert.

Dit resulteert in een pre-transplantatie baarmoedercontractieactiviteit die ongeveer 6 keer hoger is dan vóór de natuurlijke ovulatiecyclus.

Deze hoogfrequente baarmoedersamentrekkingen beïnvloeden niet alleen de doorbloeding van het endometrium, waardoor het vermogen om embryo's te accepteren wordt verminderd, maar kunnen ook embryo's die in de baarmoederholte zijn getransplanteerd fysiek uitdrijven. Uit onderzoek is gebleken dat minder dan 50% van de embryo's één uur na de embryotransfer stabiel in de baarmoederholte kan blijven.

Als nobitocins-receptorantagonist kan het baarmoedercontracties remmen, peristaltische golven in het endometrium verminderen, de doorbloeding van het endometrium verbeteren en het vermogen van het endometrium om embryo's te accepteren vergroten. In aanvulling,atosiban 6,75 mgkan ook het decidualisatieproces van het endometrium bevorderen door de genexpressie en cytokinesecretie van endometriumcellen te reguleren, waardoor een gunstiger micro-omgeving voor embryo-implantatie ontstaat. Sommige retrospectieve onderzoeken tonen aan dat voor zussen die al vele malen embryo's van hoge kwaliteit- hebben teruggeplaatst maar nog steeds zwanger zijn, abnormale baarmoedercontractie een belangrijke overweging is, afgezien van embryonale factoren, endometriumorganische ziekten en andere redenen. Na gebruik is het zwangerschapspercentage van sommige patiënten verbeterd.