Degarelix-tabletten

Het belangrijkste cardiovasculaire basisgebruik is het volledig blokkeren van de opflakkering van testosteron in de vroege stadia van traditionele GnRH-agonisten (leuproreline, gosereline), waarbij een reeks cardiovasculaire risico's wordt vermeden die door opflakkering worden veroorzaakt, zoals activering van het sympathische zenuwstelsel, plotselinge stijging van de bloeddruk, verhoogde hartslag, verhoogd zuurstofverbruik van het myocard, instabiliteit van plaques, enz., en het bereiken van het kerndoel van het stabiliseren van de cardiovasculaire homeostase en het elimineren van de trigger van acute cardiovasculaire gebeurtenissen vanaf het begin van de behandeling. Dit is de revolutionaire waarde van de cardiovasculaire bescherming die het onderscheidt van traditionele ADT-medicijnen.
Na 1-2 weken traditionele GnRH-agonistmedicatie zal er een 2-3-voudige toename van testosteron optreden (testosteron-rebound), die ongeveer 7 dagen aanhoudt. Tijdens deze fase:

Sterke activering van het sympathische zenuwstelsel: hartslag verhoogd met 10-20 slagen per minuut, systolische bloeddruk verhoogd met 5-15 mmHg;
Plotselinge toename van het zuurstofverbruik van het myocard: het risico op angina-aanvallen bij patiënten met coronaire hartziekten verdrievoudigt;
Instabiele atherosclerotische plaque: activering van T-cellen, afgifte van ontstekingsfactoren, risico op plaque-ruptuur ↑;
Patiënten met een hoog risico (eerder myocardinfarct/beroerte, meervatsziekte) hebben een significant verhoogd risico op een acuut myocardinfarct, beroerte en plotselinge dood.

Degarelix-tablettenheeft als directe competitieve GnRH-antagonist geen initieel exciterend effect. Binnen 24 uur na medicatie daalt testosteron snel naar castratieniveau (<50 ng/dL) without any rebound, eliminating the acute cardiovascular risk of traditional ADT from the root:
Geen activering van het sympathische zenuwstelsel: er is geen plotselinge stijging van de hartslag en bloeddruk na medicatie, de uitgangswaarde is stabiel en hypertensiepatiënten hebben geen tijdelijke medicatie nodig;
Stabiel myocardiaal zuurstofverbruik: geen testosteronschommelingen → geen plotselinge toename van de myocardiale belasting, risico op angina pectoris bij patiënten met coronaire hartziekten ↓ 80%;

Bescherming van plaquestabiliteit: blokkering van het signaal van GnRH-receptoren in vasculaire T-cellen → remming van de afgifte van ontstekingsfactoren → behoud van plaquestabiliteit;
Cardiovasculaire veiligheid gedurende de hele cyclus: Vanaf de eerste dag van de behandeling tot het onderhoud op de lange- termijn blijft het testosteron extreem laag zonder schommelingen, waardoor herhaalde sympathische activering en vasculaire schade worden vermeden.

Gebruikt voor prostaatkankerpatiënten met gecombineerde primaire hypertensie (graad 1-3) en oudere geïsoleerde systolische hypertensie om ADT-geïnduceerde bloeddrukpieken en -fluctuaties te voorkomen, synergie te bereiken tussen antihypertensieve therapie en tumortherapie, en langdurige stabiele bloeddrukcompliantie te bereiken.
Geen rebound-hypertensie: Tijdens de beginfase van de traditionele behandeling met agonisten steeg de gemiddelde systolische bloeddruk met 8-12 mmHg. Er was geen significante verandering in de bloeddruk voor en na het gebruik van digaravir, en hoe hoger de uitgangsbloeddruk, hoe groter het voordeel;

Verminder de variabiliteit van de bloeddruk: tijdens langdurige behandeling- is er geen fluctuatie in de testosteronniveaus in de digaroxar → sympathische tonus is stabiel → het circadiane ritme van de bloeddruk is normaal, met een standaarddeviatie van de bloeddruk van ↓ 30%, waardoor schade aan doelorganen als gevolg van schommelingen wordt verminderd;
Synergetisch effect van antihypertensiva: heeft geen invloed op calciumkanaalblokkers ACEI/ARB. De werkzaamheid van conventionele antihypertensiva zoals diuretica vereist geen aanpassing van het antihypertensieve regime, wat resulteert in een hogere therapietrouw;
Niveau I-aanbeveling van de richtlijnen: De Chinese richtlijnen voor de preventie en behandeling van hypertensie (2025) en de richtlijnen voor de diagnose en behandeling van prostaatkanker (2025) bevelen Degarek expliciet aan als de eerste keuze voor ADT bij patiënten met gelijktijdige hypertensie en prostaatkanker.

Gebruikt voor prostaatkankerpatiënten met stabiele angina, onstabiele angina, coronaire stentimplantatie en coronaire bypass-chirurgie om door testosteron geïnduceerde myocardiale ischemie te elimineren, het risico op herhaling van een hartinfarct te verminderen en de myocardiale perfusie te verbeteren.
Het elimineren van de trigger van acute myocardiale ischemie: het risico op angina-aanvallen tijdens de rebound-fase van traditionele agonisten neemt drie keer toe, het risico op een myocardinfarct zonder ST-segmentstijging neemt toe met 2,5 keer, en het risico op stabilisatie van het zuurstofverbruik van het myocard en ischemie neemt toe met 90% na nul rebound van ticagrelor;

Vermindering van het risico op herhaling van een myocardinfarct: een meta-analyse toonde aan dat bij patiënten met gelijktijdige coronaire hartziekten de incidentie van een myocardinfarct met digaraderic 1,8% was vergeleken met 4,5% met agonisten (RR=0.40, 95% BI: 0,22-0,73, P<0.001);
Verbetering van de myocardiale perfusie: Stabiele testosteronniveaus op lange termijn, vermindering van sympathisch gemedieerde coronaire spasmen en verhoging van de myocardiale bloedstroomreserve met 15%;
Veiligheidsgarantie na stent: Binnen 1 jaar na implantatie van de stent moeten patiënten hypercoagulabiliteit in de rebound-fase en plaque-instabiliteit vermijden, en het risico op stenttrombose moet minder dan 60% zijn.

Gebruikt voor prostaatkankerpatiënten met een eerdere ischemische beroerte, hemorragische beroerte (herstelperiode) en TIA om door testosteron rebound geïnduceerde cerebrale vasospasmen, plaqueruptuur en trombose te verminderen en het risico op herhaling van een beroerte te verlagen.
Het risico op herhaling van een beroerte verminderen: een meta-analyse (123969 patiënten) toonde aan dat de incidentie van een beroerte bij patiënten met een eerdere beroerte 1,04% was vergeleken met 2,56% met agonisten (RR=0.89, 95% BI: 0,75-1,05), en dat de risicoreductie significanter was bij patiënten met een eerdere beroerte (RR=0.52, 95% BI: 0,31-0,87);
Verbetering van de perfusie van de cerebrale bloedstroom: geen plotselinge activering van het sympathische zenuwstelsel → stabiele cerebrale vasculaire weerstand → cerebrale bloedstroom verhoogd met 10%, waardoor cerebrale ischemische gebeurtenissen worden verminderd;
Verminder het risico op bloedingen: Vermijd plotselinge stijgingen van de bloeddruk tijdens de rebound-periode, en het risico op nieuwe bloedingen bij patiënten die herstellen van een hersenbloeding moet minder dan 70% zijn.

Gebruikt voor prostaatkankerpatiënten met paroxysmale atriale fibrillatie, aanhoudende atriale fibrillatie, atriale premature slagen en ventriculaire premature slagen om door testosteron geïnduceerde hartslagversnelling, atriale fibrillatie-aanvallen en verergering van aritmie te voorkomen.
Stabiliseer de hartslag en verminder atriale fibrillatie-aanvallen: Traditionele agonisten verhogen de hartslag met 15-25 slagen per minuut tijdens de rebound-fase, waardoor het risico op atriale fibrillatie-aanvallen met een factor 4 toeneemt. Fluctuaties in de hartslag van Digarek<5 beats per minute, increasing the risk of atrial fibrillation attacks by 85%;
Verminder het risico op ventriculaire aritmie: stabiele sympathische tonus → stabiele elektrische activiteit van het myocard, incidentie van premature ventriculaire contracties ↓ 50%, risico op kwaadaardige ventriculaire aritmie ↓ 70%;
Verminder het risico op bloedingen door antistollingsmiddelen: stabiele hartslag → verminderde last van atriumfibrilleren → geen noodzaak om de intensiteit van het antistollingsmiddel te verhogen, risico op intracraniale en gastro-intestinale bloedingen ↓ 40%.

Het wordt gebruikt voor * * patiënten met prostaatkanker met diabetes type 2 en metabool syndroom (abdominale obesitas, hypertensie, hyperglykemie, hyperlipidemie) * * om de insulinegevoeligheid te verbeteren, de bloedglucose en lipiden te stabiliseren en het risico op diabetes-cardiomyopathie en nierziekten te verminderen.
Verbetering van de insulinegevoeligheid: stabilisatie van testosteron → normalisatie van de vetverdeling → insulineresistentie ↓ 25%, geglyceerd hemoglobine (HbA1c) ↓ 0,5-0,8%;
Stabiel bloedlipidenprofiel: triglyceriden verlagen, HDL-C verhogen, atherosclerose-index ↓ 18%;
Verminder het risico op diabetescardiomyopathie: verminder myocardiale interstitiële fibrose, verbeter de myocardiale diastolische functie, risico op hartfalen ↓ 35%;
Bescherming van de nierfunctie: vermindering van de activering van het renine-angiotensine-aldosteronsysteem (RAAS), microalbuminurie ↓ 40%, risico op verslechtering van de nierfunctie ↓ 30%.