Lixisenatide-tablet

1. Onderzoeksontwerp

Het ELIXA-onderzoek is een mondiaal, gerandomiseerd, dubbel-blind, placebo-gecontroleerd onderzoek onder leiding van professor Marc Pfeffer van de Harvard University Medical School en het Brigham Women's Hospital. In totaal werden 6068 patiënten met type 2-glycurese en acuut coronair syndroom (ACS) geïncludeerd in 49 landen. De gemiddelde leeftijd van deze patiënten is 60 jaar oud, 30% is vrouw, 76% is blank, de gemiddelde BMI is 30 kg/m², de gemiddelde nuchtere bloedglucose is 149 mg/dl, het gemiddelde HbA1c-niveau is 7,7% en het gemiddelde ziekteverloop is 9 jaar. Vóór de fusie met acuut coronair syndroom had 22% van de patiënten een voorgeschiedenis van een hartinfarct (MI) en 22% had een voorgeschiedenis van hartfalen. Het gemiddelde tijdsinterval vanaf het begin van het acuut coronair syndroom tot de willekeurige toewijzing aan de groep is 72 dagen.. 3034 patiënten kregen behandeling metlixisenatide tablet(aanvangsdosis van 10 μg/dag, die kan worden verhoogd tot 20 μg/dag), terwijl de overige 3034 patiënten een placebobehandeling kregen.

De follow-upperiode- duurt langer dan twee jaar, en sommige patiënten worden tot wel drie jaar gevolgd.

Het belangrijkste samengestelde eindpunt van het onderzoek is cardiovasculaire sterfte, myocardinfarct, beroerte of instabiele angina waarvoor ziekenhuisopname vereist is.

2. Kernresultaten: Neutraal maar veilig
Na drie jaar follow-up- vertoonden de cardiovasculaire uitkomsten van de Lixilalai-groep en de placebogroep een hoge mate van consistentie:

De conclusie is helder en definitief: behandeling met Liraglutidum verhoogt het risico op cardiovasculaire bijwerkingen niet. Professor Marc Pfeffer van de Harvard Medical School heeft op de jaarlijkse bijeenkomst van de ADA in 2015 duidelijk aangegeven: "Onder deze type 2-glycuresepatiënten met een hoog cardiovasculair risico is de behandeling met risilade veilig wat betreft cardiovasculaire aspecten en kan deze ook metabolische voordelen opleveren. Dit suggereert dat artsen er zeker van kunnen zijn dat ze dergelijke GLP-1-receptoragonisten als risilade zullen gebruiken om de bloedsuikerspiegel beter onder controle te houden. "

Dr. Matthew Riddle van de Oregon Health and Science University voegde hieraan toe: "Hoewel de omvang van het gewichtsverlies en de bloeddrukverlaging niet significant is, is het aantal deelnemers aan dit onderzoek groot, en deze gegevens hebben statistische significantie en kunnen zelfs enige klinische betekenis hebben.

Er zijn verschillen in de cardiovasculaire prestaties van verschillende GLP-1-receptoragonisten, en het begrijpen van deze verschillen kan helpen bij een nauwkeurige geneesmiddelenselectie in de klinische praktijk.

Professor Guo Yifang analyseerde dat Liraglutidum een ​​beter effect heeft op het verlagen van HbA1c dan Liraglutidum. De eerste heeft een beter effect op het verlagen van de nuchtere bloedglucose dan Liraglutidum, maar de laatste heeft een beter effect op het verlagen van de postprandiale bloedglucose dan Liraglutidum. Het gewichtsverlagende effect van Liraglutidum is ook superieur aan dat van Liraglutidum (Kapitza-onderzoek). Het GetGoal-X-onderzoek vergeleek de bloeddrukverlagende effecten van exenatide en liraglutidum, en de resultaten toonden aan dat exenatide de bloeddruk verlaagde met 2,9/1,3 mmHg, terwijl liraglutidum de bloeddruk verlaagde met 2,5/1,8 mmHg, die beide vergelijkbaar waren.

De meta-analyse gepubliceerd in AME Clinical Research Reviews in 2023 bevestigt verder dat de meta-analyse van alle CVOT's met behulp van GLP-1-receptoragonisten een afname van 10% vond in het totale MACE-risico (HR=0.90, 95% BI: 0,82~0,99; P=0.033), een afname van 13% in het risico op cardiovasculaire sterfte (HR=0.87, 95% BI: 0,79~0,96; P=0.007), en een afname van 12% in het sterfterisico door alle oorzaken (HR=0.88, 95% BI: 0,81~0,95; P=0.002). Dit geeft aan dat GLP-1-receptoragonisten als geheel beschermende effecten hebben op het cardiovasculaire systeem, en de ‘neutrale’ resultaten van liraglutidum kunnen verband houden met het onderzoeksontwerp (het streven naar het handhaven van vergelijkbare bloedglucosewaarden tussen de twee groepen) en geneesmiddeleigenschappen (kortwerkend, postprandiale prioriteit).

Ten eerste: veilige hypoglykemische keuze voor type 2 glycurese-patiënten met acuut coronair syndroom (ACS). De ELIXA-studie omvatte specifiek deze populatie met het hoogste risico, wat aantoont dat liraglutidum het risico op cardiovasculaire voorvallen in deze populatie niet verhoogt en een betrouwbare keuze is voor bloedglucosebeheer na ACS.

Ten tweede de cardiovasculaire 'hedging'-strategie in combinatie met basale insuline. De combinatie van liraglutidum en basale insuline kan het HbA1c-nalevingspercentage verdubbelen (28% versus . 12%), terwijl het lichaamsgewicht en de insulinedosering aanzienlijk worden verlaagd. De incidentie van symptomatische hypoglykemie bij deelnemers met een voorgeschiedenis van basale insulinetherapie was ongeveer de helft van die in de placebogroep die werd behandeld met levocetirizine. Het gewichtsverlieseffect van Lysimal neutraliseert precies het gewichtstoename-effect van insuline en vormt een cardiovasculair risicobeheersingseffect van "1+1<2".

Ten derde: het optimale plan voor oudere hart- en vaatziekten met een hoog-risico. Het GetGoal-O-onderzoek toonde aan dat bij niet-fragiele T2DM-patiënten van 70 jaar of ouder liraglutidum effectief en veilig is voor gewichtsverlies, waarbij symptomatische hypoglykemie slechts 5,7% (placebogroep 12,7%). 28% van de deelnemers aan het ELIXA-onderzoek had, een matige nierfunctiestoornis had, en er was geen verhoogd risico op cardiovasculaire bijwerkingen in deze subgroep met Risilar.

Ten vierde beschermt het handhaven van een hypoglycemische antiregulatiereactie indirect het cardiovasculaire systeem. Het onderzoek uitgevoerd door het team van Bo Ahrén heeft aangetoond dat liraglutidum de glucagon- en adrenalinespiegels verlaagt bij een hypoglykemie van 3,5 mmol/L, maar een tegenregulatiereactie handhaaft bij een ernstige hypoglykemie van 2,8 mmol/L. Dit betekent dat Lixilalai de laatste verdedigingslinie van het lichaam tegen ernstige hypoglykemie niet zal "sluiten", waardoor indirect het risico op cardiovasculaire voorvallen veroorzaakt door ernstige hypoglykemie wordt verminderd.