Oxytocineacetaat 5 mg

De werking begint met binding aan de specifieke -hypofaminereceptor (OXTR) op het membraan van niet-gestreepte pulpacellen in de baarmoeder. OXTR behoort tot de familie van G-eiwit-gekoppelde receptoren (GPCR) en heeft zeven transmembraandomeinen. Het is een peptidehormoon dat bestaat uit 9 aminozuren, en het 8e aminozuur (leucine) en het 3e aminozuur (isoleucine) in zijn moleculaire structuur zijn belangrijke plaatsen voor het herkennen van en binden aan de -hypofaminereceptor. De binding van -hypofamineacetaat aan OXTR is zeer specifiek, zoals een nauwkeurige match tussen een sleutel en een slot.

Tijdens de zwangerschap neemt het expressieniveau van OXTR op niet-{0}}gestreepte pulpacellen in de baarmoeder aanzienlijk toe met de zwangerschapsduur, en bereikt vooral zijn piek tijdens de bevalling. Dit vergroot de gevoeligheid van de baarmoeder voor de stof aanzienlijk, waardoor een fysiologische basis wordt geboden voor het medicijn om zijn effecten uit te oefenen op de inductie en de bevalling. In het begin van de zwangerschap is de baarmoeder bijvoorbeeld, vanwege de lage expressie van OXTR, ongevoelig voor -hypofamine; Aan het eind van de zwangerschap kunnen zelfs lagere doses -hypofamine aanzienlijke samentrekkingen van de baarmoeder veroorzaken.

Wanneer het zich aan OXTR bindt, activeert het het gekoppelde G-eiwit (G q/11), wat een reeks intracellulaire signaalgebeurtenissen teweegbrengt:
Activering van fosfolipase C: Het geactiveerde G-eiwit activeert verder fosfolipase C - (PLC -), waardoor de hydrolyse van fosfoinositoldifosfaat (PIP2) op het celmembraan wordt bevorderdoxytocineacetaatinositoltrifosfaat (IP3) en diacylglycerol (DAG).
Afgifte van calciumionen: IP3 bindt zich aan specifieke receptoren op het sarcoplasmatisch reticulum (SR), waardoor SR opgeslagen calciumionen (Ca2+) vrijgeeft in het cytoplasma, wat resulteert in een snelle toename van de intracellulaire Ca2+-concentratie. De intracellulaire Ca2+-concentratie kan toenemen van een rusttoestand van 10 ⁻⁷ M naar 10 ⁻⁵ M.

Activering van proteïnekinase C: DAG blijft op het celmembraan en activeert proteïnekinase C (PKC). De activering van PKC activeert verder de door mitogeen geactiveerde proteïnekinase (MAPK)-cascade, wat leidt tot de activering van fosfolipase A2 (PLA2) en de productie van prostaglandine E2 (PGE2). PGE2 bevordert niet alleen direct de niet--gestreepte pulpacontractie van de baarmoeder, maar reguleert ook de lokale fysiologische activiteit van de baarmoederpulplaag door middel van paracriene signalering, waardoor het effect van baarmoedercontractie wordt versterkt.

De toename van de intracellulaire Ca2+-concentratie is de directe oorzaak van de contractie van uwomb-niet-gestreepte pulpa. Het specifieke proces is als volgt:
Vorming van calciumcalmodulinecomplex: Ca2+ bindt zich aan calmoduline (CaM) om Ca2+- CaM-complex te vormen.
Activering van myosine lichte keten kinase: Ca2+- CaM-complex activeert myosine lichte keten kinase (MLCK).
Myosinefosforylering: MLCK katalyseert de fosforylatie van de lichte keten van myosine (MLC).
Actine-myosine-interactie: Gefosforyleerde MLC interageert met actine om een ​​transversale bruglus te vormen, waardoor contractiliteit wordt gegenereerd en de niet-gestreepte pulpa van de baarmoeder samentrekt.

De samentrekkingen van de baarmoeder die dit veroorzaakt zijn dosis-afhankelijk:
Lage dosis: veroorzaakt voornamelijk ritmische samentrekkingen van de baarmoeder, met een samentrekkingsfrequentie van ongeveer 2-4 keer/10 minuten, en elke samentrekking duurt 30-60 seconden. Dit contractiepatroon is vergelijkbaar met fysiologische contracties, wat helpt de voortgang van de bevalling te bevorderen en de vlotte bevalling van de foetus te vergemakkelijken.
Hoge dosis: kan stijve samentrekkingen van de baarmoeder veroorzaken, waardoor de pulpalaag van de baarmoeder in een continue staat van samentrekking blijft. Deze samentrekking kan de bloedvaten in de pulpalaag van de baarmoeder snel samendrukken, de bloedbijholten op het loslatingsoppervlak van de placenta effectief sluiten, postpartumbloedingen verminderen en een sleutelrol spelen bij de preventie en behandeling van postpartumbloedingen.

Hoge concentraties -hypofamineacetaat kunnen ook de rijping van de baarmoederhals bevorderen door de activiteit van prostaglandinesynthase in het baarmoederhalsweefsel te bevorderen, waardoor de afbraak van collageenvezels en de hermodellering van de matrix wordt versneld
Verhoogde synthese van prostaglandinen: De verhoogde activiteit van prostaglandinesynthase leidt tot een toename van de prostaglandinesynthese. Prostaglandinen kunnen het metabolisme van de cervicale extracellulaire matrix reguleren, de activiteit van collagenase bevorderen en collageenvezels in de baarmoederhals afbreken.

Verzachting en verwijding van de baarmoederhals: Tegelijkertijd kunnen prostaglandinen het vocht- en elastinegehalte van de baarmoederhals verhogen, waardoor deze zachter wordt en verwijdt. Dit proces creëert gunstige omstandigheden voor vaginale bevalling, waardoor de foetus soepeler door de baarmoederhals kan gaan. Tijdens de inductie van de bevalling kan het bijvoorbeeld niet alleen direct inwerken op de niet-gestreepte pulpa van de baarmoeder om samentrekkingen van de baarmoeder te veroorzaken, maar ook de rijping van de baarmoederhals bevorderen, het bevallingsproces verkorten en het slagingspercentage van een vaginale bevalling verbeteren.

Het heeft ook een samentrekkend effect op de myoepitheliale cellen rond de borstklier acini. De lobulaire takken van de borst zijn omgeven door contractiele myoepitheliale cellen, die zeer gevoelig zijn voor -hypofamineacetaat. Wanneer het inwerkt op myoepitheliale cellen, zorgt het ervoor dat deze samentrekken, wat resulteert in soepele en ritmische samentrekkingen van de kanalen en sarcomeren. Dit samentrekkingseffect zorgt ervoor dat de melk van de acini naar de melkkanalen stroomt, waardoor het proces van de melkafgiftereflex wordt voltooid en de melkuitscheiding wordt bevorderd. Tijdens de lactatie kan een juiste toepassing de melkafscheiding bevorderen, maar in de klinische praktijk wordt het over het algemeen meer gebruikt vanwege het fysiologische lactatiebevorderende effect dan vanwege de opzettelijke lactatie. Maar in sommige gevallen waarin melkstasis wordt veroorzaakt door geblokkeerde borstkanalen, kan redelijk gebruik de melkuitscheiding helpen verbeteren.

Cardiovasculaire effecten: Lage dosesoxytocineacetaatkan de perifere bloedvaten verwijden en reflextachycardie veroorzaken. Dit komt omdat het inwerkt op receptoren op vasculaire niet-gestreepte pulpacellen, waardoor signaalroutes in de cellen worden geactiveerd, wat leidt tot vasodilatatie. Wanneer het echter in grote doses of gedurende langere tijd wordt gebruikt, kan het de OXTR op de niertubuli activeren, een antidiuretisch effect veroorzaken, water- en natriumretentie veroorzaken en het risico op "watervergiftiging" vergroten.
Neuromodulerend effect: Het kan ook inwerken op neuronen in de paraventriculaire kern en supraoptische kern van de hypothalamus, waardoor het sociale gedrag en de hechting van moeders en kinderen via het limbisch systeem worden beïnvloed. Uit dierproeven is gebleken dat het het verzorgingsgedrag van de moeder verbetert en de emotionele banden tussen moeder en baby bevordert.