Argipressine-injectie

Centrale diabetes insipidus is een reeks ziekten die worden gekenmerkt door polyurie, dorst, urine met een laag soortelijk gewicht en hypotone urine, veroorzaakt door onvoldoende synthese, uitscheiding of afgifte van antidiuretisch hormoon (AVP) als gevolg van laesies in de hypothalamus-hypofyse. AVP, als kerngeneesmiddel voor de behandeling van centrale diabetes insipidus, heeft een zeer nauwkeurig werkingsmechanisme: het bindt specifiek aan de V2-receptor op het basale membraan van epitheelcellen van de nierverzamelkanalen, activeert intracellulaire adenylaatcyclase (AC), bevordert verhoogde niveaus van cyclisch adenosinemonofosfaat (cAMP) en veroorzaakt de activering van proteïnekinase A (PKA). PKA fosforyleert een reeks stroomafwaartse doeleiwitten, waardoor uiteindelijk de expressie van aquaporine-2 (AQP2) wordt verhoogd en het transport ervan van intracellulaire blaasjes naar het luminale membraan wordt bevorderd, waardoor functionele waterkanalen worden gevormd.

Dit proces verbetert aanzienlijk de permeabiliteit van de nierverzamelkanalen voor water, waardoor de efficiëntie van de waterreabsorptie aanzienlijk wordt verbeterd. Als gevolg hiervan wordt de urineproductie met 50% -80% verminderd en kan de osmotische druk in de urine worden hersteld vanuit een lage osmotische toestand (<300 mOsm/kg H ₂ O) to near normal levels (600-1200 mOsm/kg H ₂ O). In clinical practice, alternative treatment of AVP can significantly improve patient symptoms: reducing the frequency of polyuria from tens of times a day to several times a day, significantly alleviating irritability and thirst, significantly improving nighttime sleep quality, and fundamentally improving quality of life. Long term use requires regular monitoring of blood sodium, urine osmotic pressure and other indicators to avoid water retention or hypernatremia and other complications.

Enuresis nocturna is een veel voorkomende ontwikkelingsstoornis bij kinderen, die verwijst naar het onvrijwillig urineren van kinderen ouder dan 5 jaar tijdens de slaap, dat minstens tweemaal per week voorkomt en langer dan 3 maanden aanhoudt. Bij de pathogenese ervan zijn meerdere factoren betrokken, zoals onvoldoende uitscheiding van antidiuretisch hormoon 's nachts, verminderde blaascapaciteit en slaapstoornissen. AVP is een van de belangrijke methoden geworden voor de behandeling van nachtelijke enuresis door het 's nachts aanvullen van de fysiologische secretiedeficiëntie van antidiuretisch hormoon. Onderzoek heeft aangetoond dat orale toediening van AVP-analogen (zoals desmopressine) vóór het slapengaan bij kinderen van 6 jaar en ouder de nachtelijke urineproductie aanzienlijk kan verminderen, de tijd van het eerste urineren kan verlengen en de frequentie van enuresis kan verminderen.

Het werkingsmechanisme omvat: het direct verbeteren van de reabsorptie van water door het nierverzamelkanaal en het verminderen van de nachtelijke urineproductie; Door de ontwaakdrempel van het centrale zenuwstelsel aan te passen, kan de perceptie van kinderen over het vullen van de blaas worden verbeterd, waardoor autonoom ontwaken en plassen tijdens de slaap wordt bevorderd. In klinische toepassingen wordt AVP, als niet-farmacologische interventie, meestal gebruikt in combinatie met gedragstherapie (zoals urinedagboek en blaastraining), met een totaal effectief percentage van 60% -80%, en milde bijwerkingen (zoals hoofdpijn en verstopte neus) en een hoge therapietrouw van de patiënt.

Septische shock is een ernstig falen van de bloedsomloop, veroorzaakt door het systemische inflammatoire responssyndroom (SIRS), veroorzaakt door een infectieargipressine injectieDe belangrijkste pathofysiologische mechanismen zijn vasodilatatoire hypotensie, weefselhypoperfusie en cellulaire hypoxie. AVP activeert de V1a-receptor op het membraan van vasculaire gladde spiercellen, waardoor de aan G-eiwit gekoppelde signaalroute wordt geactiveerd, wat leidt tot de activering van fosfolipase C (PLC), dat op zijn beurt inositoltrifosfaat (IPv3) en diacylglycerol (DAG) genereert. IP v3 bevordert de afgifte van calciumionen uit de calciumpool van het endoplasmatisch reticulum, terwijl DAG proteïnekinase C (PKC) activeert. Het synergetische effect van de twee verhoogt de intracellulaire calciumionenconcentratie, waardoor fosforylering van de lichte keten van myosine wordt geactiveerd en uiteindelijk leidt tot contractie van vasculaire gladde spieren.

Dit mechanisme maakt AVP tot een belangrijk medicijn voor de behandeling van septische shock:

Versterkend effect: AVP kan de gemiddelde arteriële druk (MAP) aanzienlijk verhogen en de weefselperfusie verbeteren. Een lage dosis (0,01-0,04 U/min) kan de nierbloedvaten vernauwen en de nierbloedstroom verminderen; Hoge doses (0,1-0,4 E/min) kunnen systemische vasoconstrictie veroorzaken en de MAP met 20% -30% verhogen.
Synergetisch effect: In combinatie met catecholaminegeneesmiddelen (zoals noradrenaline) kan AVP de vasculaire gevoeligheid voor catecholamines verhogen, de dosering ervan verlagen en zo het risico op bijwerkingen zoals aritmie en myocardiale ischemie verlagen.
Verbetering van het overlevingspercentage: Meerdere gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken (RCT's) hebben bevestigd dat de combinatie van AVP en noradrenaline bij de behandeling van septische shock de sterfte na 28 dagen met 10% -15% kan verminderen, vooral voor patiënten met een slechte respons op eenvoudige catecholamines.

Cardiopulmonale reanimatie is een noodbehandelingsmaatregel voor patiënten met een hartstilstand, en het succes ervan hangt af van het snelle herstel van de coronaire perfusiedruk (CPP) en de zuurstoftoevoer naar het myocard. Bij hartstilstand bij niet-schokbare ritmes zoals ventrikelstilstand en avasculaire elektrische activiteit kan traditionele adrenalinetherapie een beperkte werkzaamheid hebben als gevolg van desensibilisatie van bètareceptoren of een verhoogd zuurstofverbruik van het myocard.

AVP optimaliseert de hemodynamiek van reanimatie via de volgende mechanismen:

Alternatieve adrenaline: AVP (40 U) kan de eerste of tweede dosis adrenaline vervangen, en het vasoconstrictieve effect is niet afhankelijk van bèta-adrenerge receptoren, waardoor het risico op aritmie die adrenaline kan veroorzaken wordt vermeden.
CPP verbeteren: AVP verhoogt de CPP aanzienlijk (van<10 mmHg to>20 mmHg) en bevordert het herstel van de myocardiale bloedstroom door de perifere bloedvaten sterk te vernauwen, het bloedretourvolume te verminderen en de intrathoracale druk te verhogen.
Improving long-term prognosis: Animal experiments and clinical studies have shown that AVP combined with adrenaline can increase the rate of spontaneous circulation recovery (ROSC) by 15% -20%, especially for patients with long-term ischemia (>10 minuten) of een hartstilstand bij lage- temperatuur.

Vaatverwijdende hypotensie is een veel voorkomende complicatie bij klinische procedures zoals anesthesie en cardiopulmonale bypass (CPB), die wordt veroorzaakt door een afname van de vasculaire gladde spiertonus, wat leidt tot een vermindering van de perifere weerstand. AVP is, via zijn V1a-receptor-gemedieerde vasoconstrictie, een effectieve behandeling geworden voor dit type hypotensie

Hypotensie na anesthesie: Bij algemene anesthesie of spinale anesthesie kan AVP (0,01-0,04 U/min) hypotensie snel corrigeren, de afhankelijkheid van vochtreanimatie of vasoactieve medicijnen verminderen en het risico op volumeoverbelasting vermijden.

Hardnekkige hypotensie na CPB: Tijdens CPB activeert het contact tussen bloed en kunstmatige materialen ontstekingsreacties, wat leidt tot verlies van vasculaire tonus. AVP contracteert de bloedvaten, verhoogt de MAP, vermindert het gebruik van positieve inotrope geneesmiddelen zoals dopamine en dobutamine, en verlaagt het zuurstofverbruik van het myocard en het risico op aritmie.
Speciale populatietoepassing: Bij oudere patiënten of mensen met nierinsufficiëntie heeft AVP een gunstiger vasoconstrictief effect omdatargipressine injectieis niet afhankelijk van het renine-angiotensinesysteem, waardoor het risico van interactie tussen angiotensineconverterende enzymremmers (ACE-remmers) of angiotensinereceptorantagonisten (ARB's) wordt vermeden.