Ziconotide-tablet

Er zijn veel problemen met het gebruik van opioïden op de lange termijn- bij niet-kankerpatiënten die chronisch lijden. Aan de ene kant is er onvoldoende bewijs voor de werkzaamheid van opioïde geneesmiddelen op de lange- termijn. Bij acuut lijden aan het bewegingsapparaat hebben opioïde geneesmiddelen, vergeleken met placebo, slechts een zwak analgetisch effect in de eerste paar dagen, met een vermindering van de lijdensscore van minder dan 10% (op een schaal van 0-100). Het effect verdwijnt na een week en kan na 12 weken het lijden zelfs iets verergeren;

Voor chronisch lijden zonder kanker, hoewel er op de korte tot middellange termijn een zwak analgetisch effect is (<6 months), the effect on improving physical function and quality of life is minimal, similar to the placebo effect. The long-term efficacy beyond 6 months is completely unknown. On the other hand, the risks associated with opioid drugs are clear and dose-dependent, ranging from common adverse reactions such as constipation and drowsiness to serious hazards such as hyperalgesia, respiratory depression, overdose, and even opioid use disorders. When opioid drugs are combined with benzodiazepines or gabapentin drugs, the risks are further compounded.

Ziconotide-tabletis een niet-opioïde analgeticum dat een neuronspecifieke calciumkanaalblokker van het N--type is met unieke voordelen. Het oefent pijnstillende effecten uit door selectief het N-type spannings--gepoorte calciumkanaal (CaV2.2) in de dorsale hoorn van de wervelkolom te blokkeren, waardoor de afgifte van lijdende neurotransmitters wordt geremd en de overdracht van lijdende signalen naar de hersenen wordt geblokkeerd. In tegenstelling tot opioïden is het niet verslavend, ontwikkelt het geen tolerantie na langdurig- gebruik en is het veilig als het wordt stopgezet.

Monitoring en evaluatie: Bij het vervangen van opioïdentherapie is het noodzakelijk om het lijden van de patiënt, het optreden van bijwerkingen en de neuro-endocriene functie nauwlettend in de gaten te houden. Meet de intensiteit van het lijden met behulp van de Visueel Analoge Schaal (VAS), met een score van 0-10 (0: pijnloos, 10: meest pijnlijk);

Use the Neuropathic Pain Questionnaire -10 items (DN4) to assess neuropathic symptoms, with DN4>4/10 beschouwd als de aanwezigheid van neuropathisch lijden; De kwaliteit van leven van patiënten werd geëvalueerd met behulp van de Eastern Cancer Collaboration Group (ECOG) Patient Quality of Life Scale, met een score van 0-5 (0=normale activiteit, 5: overlijden); Evalueer de algemene indruk van patiënten over de behandeling met behulp van de Patient Global Impression Improvement (PGI-I)-schaal, met een score van 1-7 (1: veel beter, 7: veel slechter). Noteer tegelijkertijd bij elk vervolgbezoek eventuele bijwerkingen die verband kunnen houden met de medicatie, zoals wazig bewustzijn, verminderd bewustzijn, hallucinaties, duizeligheid, spierpijn, enz. Als de symptomen mild zijn, verlaag dan de dosis met 0,5 μg/dag. Als de symptomen aanhouden en de dosis wordt verlaagd, stop dan met het gebruik en controleer de creatinekinase (CK)-waarden routinematig.

Neuropatisch lijden is lijden veroorzaakt door schade of ziekte aan het somatosensorische systeem, en kan worden onderverdeeld in centraal en perifeer neuropathisch lijden op basis van het aanvankelijk getroffen gebied. Centraal neuropathisch lijden ontstaat vaak uit ziekten die de hersenen, hersenstam of het ruggenmerg aantasten, zoals lijden na een centrale beroerte, multiple sclerose, ruggenmergletsel, enz.; Perifeer neuropathisch lijden komt vaker voor bij laesies of ziekten van de perifere sensorische zenuwbanen, zoals trigeminusneuralgie, postherpetische neuralgie en radiculopathie.

Neuropathisch lijden manifesteert zich klinisch als spontaan lijden (brandend, stekend, tintelend gevoel), dat gepaard kan gaan met geïnduceerd lijden, vooral bij lichte aanraking of kou. Het lijden is meestal aanhoudend en recidiverend. De pathogenese ervan is complex en omvat veranderingen in ionkanalen, centrale en perifere sensitisatie, neuro-inflammatoire reacties en een onbalans tussen centrale exciterende en remmende signalering. Vanwege de beperkte werkzaamheid en de hoge incidentie van bijwerkingen van bestaande eerstelijnsbehandelingsmedicijnen, zoals antidepressiva en anticonvulsiva, zijn precieze interventiemedicijnen nodig om de behandelresultaten te verbeteren.

Ziconotide-tabletkan nauwkeurig ingrijpen bij neuropathisch lijden, voornamelijk op basis van het specifieke mechanisme van het blokkeren van calciumkanalen van het N--type. Na zenuwbeschadiging komen de 2-δ-subeenheden op de calciumionkanalen in de achterhoorn van het ruggenmerg (voornamelijk het presynaptische membraan) in hoge mate tot expressie, wat resulteert in een abnormale opening van calciumionkanalen en een verhoogde instroom van calciumionen, wat leidt tot een verhoogde afgifte van prikkelende neurotransmitters en overmatige excitatie van neuronen, wat leidt tot hyperalgesie en overgevoeligheid.

Door met hoge affiniteit te binden aan calciumkanalen van het N--type in neuronaal weefsel, wordt de door depolarisatie geïnduceerde instroom van calciumionen voorkomen, waardoor de afgifte van neurotransmitters wordt geblokkeerd, de synaptische transmissie wordt verminderd, de prikkelbaarheid van neuronen van de dorsale hoorn van de wervelkolom wordt geremd en de overdracht van lijdenssignalen van de bron wordt geblokkeerd, waardoor nauwkeurige analgesie wordt bereikt. Dierproeven hebben bijvoorbeeld aangetoond dat intrathecale injectie de niveaus van IL-1 en IL-23 in het centrale zenuwstelsel (CZS) van experimentele muismodellen voor auto-immuunencefalomyelitis (EAE) kan verlagen, evenals de productie van IL-17 in de milt, waardoor neuropathische lijdenssymptomen worden verlicht.

Aanzienlijk lijdenverlichtend effect: Meerdere klinische onderzoeken hebben een goede werkzaamheid aangetoond bij de behandeling van neuropathisch lijden. In belangrijke onderzoeken die 5-6 of 21 dagen duurden, bleken getitreerde doses ω-conotoxine mviia effectiever te zijn dan placebo bij de behandeling van chronisch kwaadaardig of niet-kwaadaardig lijden. In de klinische praktijk van de vijf hierboven genoemde patiënten verbeterde bijvoorbeeld het gebruik van ω-conotoxine mviia bij lijdende patiënten met begeleidende neuropathische componenten de neuropathische symptomen aanzienlijk, met de meest significante verbeteringen in neuropathische symptomen, waaronder een tintelend gevoel (4 patiënten), verminderd tastgevoel (3 patiënten) en door borstelen geïnduceerd lijden (3 patiënten).

Stabiliteit van de werkzaamheid op lange termijn: Voorlopige resultaten van open-label langetermijnonderzoeken tonen aan dat het analgetische effect van ω-conotoxine mviia tot 12 maanden kan aanhouden. Dit geeft aan dat het niet alleen verlichting op korte- termijn kan bieden voor neuropathisch lijden, maar ook stabiele therapeutische effecten voor een langere periode kan handhaven, waardoor patiënten met neuropathisch lijden duurzame controle over het lijden kunnen krijgen.
Bijwerkingen: De meeste bijwerkingen die hiermee verband houden zijn neurologisch van aard, met een ernst variërend van mild tot matig, en zullen in de loop van de tijd verbeteren. Er zijn geen gevolgen na het staken van de medicatie. Hoewel duizeligheid, ataxie, misselijkheid, urineretentie en andere bijwerkingen kunnen voorkomen, kan het optreden van bijwerkingen effectief onder controle worden gehouden door middel van een redelijke dosisaanpassing en controlebeheer en kan de behandelingstolerantie van patiënten worden verbeterd.